Prezentujemy obszerną bazę wykonawców i tekstów utworów muzycznych. Nasz serwis jest idealnym źródłem informacji dla fanów muzyki dzięki zbiorowi 300 000 tekstów.
Paradise Lost - Embers Fire
A fallen time that's bygone A crude elite that's from a distant zone You turn a blind eye on what's `brave' You don't know if it's the truth you told
Anger looks on the quiet dreaming Seals the sense incandescent ones
Hold back desire for danger A bet you lose, you'll have no way to turn I see the man who lives and breathes corruption Into a circle that you call your own
Don't run away, from the pain. A claim that you deal with A power game, from within. Impossible for you to see this
Laid down the laws of deceit The ones who cherish are the ones who'll go Into the ashes of a tortured world Only in mind's eye can you see a light
Harmony breaks, dark awakes, in old eyes - the trouble feel it Here to stay, mark the way, improvise the judgement hearing
Anger looks on the quiet dreaming Seals the sense incandescent ones
All remains of the glowing embers Is a bleak cold irrelevance
Paradise Lost to grupa metalowa założona w 1988 roku w angielskim mieście Halifax. Grupa jest zaliczana do prekursorów doom-death metalu oraz metalu gotyckiego. W późniejszym okresie eksperymentowała z elementami elektroniki, poddając się jednocześnie inspiracjom rockiem gotyckim. W ostatnim okresie nastąpił jednak powrót grupy do cięższych brzmień, o czym może świadczyć brzmienie albumu "In Requiem".
Założycielami grupy byli Nick Holmes, Greg Mackintosh, Steven Edmondson, Aaron Aedy oraz Matt Archer. Inspiracją dla nazwy był poemat Johna Miltona "Raj utracony". Rozpoczęli karierę wiążąc się z wytwórnią Music for Nations, w której stajni znajdowały się dwie inne grupy: Anathema i My Dying Bride. Albumy wydane przez te trzy grupy zostały okrzyknięte mianem brytyjskiej szkoły doom-death metalu. Każda z tych grup grała muzykę wolną i ciężką, ozdobioną mrocznymi, "gotyckimi" tekstami. Za przełomową uznano płytę "Gothic"". Została uznana za kanon gatunku, który nazwano gothic metal. Podobnie do pozostałych dwóch grup, Paradise Lost nie przywiązał się do stylu pierwszych płyt. Stopniowo miał miejsce odwrót od charakterystycznych dla nich wokali (męski growl połączony z żeńskim wokalem), jednocześnie podąrzając w kierunku bardziej klasycznego metalu. Kulminacją tego etapu rozwoju była płyta, która do dziś jest największym sukcesem komercyjnym Paradise Lost - "Draconian Times". Przed nagraniem tej płyty perkusistę Matta Archera zastąpił Lee Morris. Po nagraniu tej płyty kompozytor grupy, Greg Mackintosh zafascynował się instrumentami elektronicznymi. To, oraz inspiracje Sisters of Mercy, które zaczęły się manifestować przy okazji Draconian Times (cover utworu Walk Away na stronie B singla The Last Time), doprowadziły do powstania zaskakująco lekkiej i prostej gitarowo płyty One Second, której bliżej było do rocka gotyckiego niż do metalu. Co więcej, dalej postępowała metamorfoza wokalna Nicka Holmesa, który na tej płycie śpiewał już czystym, popowym wręcz głosem, przy wsparciu śpiewającego perkusisty Lee Morrisa. Płyta była szokiem dla wielu fanów, oraz znakiem, że czas grupy na scenie metalowej się kończy. Wraz z tą płytą zakończył się także kontrakt grupy z Music for Nations, a grupa ruszyła na podbój świata podpisując umowę z EMI. Rezultatem tej umowy były dwie kolejne płyty. Pierwsza z nich, Host jest już płytą niemal zupełnie elektroniczną. W brzmieniu zespołu nie ma nawet śladu grupy, która nagrywała pierwsze płyty. Przez wielu była porównywana do dokonań Depeche Mode (w szczególności płyty Ultra, która ukazała się nieco wcześniej), tym bardziej, że jej producentem był Steve Lyon, który współpracował również z Depeche Mode. Następna płyta była jednak sygnałem, że ten etap rozwoju grupa ma już również za sobą. Płyta Believe in Nothing stanowiła dziwny mariaż nowego brzmienia z rockiem. Od tego momentu grupa określa swoją muzykę jako dark rock. Płyta ta kończy okres współpracy grupy z EMI. Nowym wydawcą zostaje GUN records związana z BMG. Wydaje się, że okres eksperymentów grupa ma za sobą. Płyty Symbol of Life i Paradise Lost są nieco mniej odważne, lecz starają się odnaleźć swoistą syntezę elektronicznych sympatii grupy z brzmieniami z płyty Draconian Times. Po płycie Symbol of Life zespół rozstaje się z Lee Morrisem. Do grupy nie dołącza na stałe perkusista, ale z grupą współpracuje Jeff Singer. Ironią jest to, że Paradise Lost jest prawie nieznany w swojej ojczyźnie, ale w Europie kontynentalnej jest bardzo popularny od wielu lat, szczególnie w Grecji i Niemczech gdzie jest postrzegany jako gwiazda pierwszej wielkości.
Źródło: Wikipedia.pl